چگونه نقطه‌های دوباره‌سازی را تنظیم نمایید تا از کمبود موجودی و موجودی اضافی جلوگیری گردد

نقطه دوباره‌سازی به سطح موجودی اطلاق می‌شود که در آن باید شروع به تکمیل مجدد محصول کنید. تنظیم آن به اندازه کافی پایین می‌تواند منجر به کمبود موجودی، خریدهای عجله‌ای و فروش از دست رفته شود. تنظیم آن به اندازه کافی بالا می‌تواند سرمایه را در موجودی کند و هزینه‌های انبارداری را افزایش دهد. یک نقطه دوباره‌سازی مفید، بر تقاضای واقعی، زمان تحویل تامین‌کننده و عدم قطعیت‌های هر دو بستگی دارد.

چه چیزهایی را اول محاسبه کنید

ابتدا به اطلاعات تاریخی قابل اعتماد برای هر محصول توجه کنید. حداقل چند ماه از فروش یا مصرف را بررسی کنید، در حالی که رویدادهای غیرعادی مانند پروژه‌های یکباره، فروش‌های تخفیف‌گرفته و کمبودهای موقت تأمین را جدا کنید. اگر تقاضا فصلی باشد، به دوره مشابه در سال‌های قبل مقایسه کنید تا از میانگین سالانه ساده استفاده نکنید.

تقاضای روزانه میانگین را محاسبه کنید با تقسیم واحدهای فروخته یا مصرف شده در دوره انتخابی بر تعداد روزهای فروش یا عملیاتی. سپس زمان lead time تامین‌کننده را مشخص کنید، که از تاریخ قرار دادن سفارش تا زمانی که کالا برای استفاده یا فروش در دسترس باشد، اندازه‌گیری می‌شود. از سوابق تحویل واقعی استفاده کنید، نه فقط تخمین تامین‌کننده.

یک فرمول پایه وجود دارد: نقطه دوباره‌سازی برابر با تقاضای روزانه میانگین ضرب در زمان lead time میانگین، به اضافه موجودی ایمن است. موجودی ایمن موجودی اضافی است که برای جذب تغییرات تقاضا یا تحویل ذخیره می‌شود. باید بر ریسک، نه یک درصد تصادفی، مبتنی باشد.

۱. محصولات را بر اساس اهمیت کسب‌وکار دسته‌بندی کنید. به مواردی توجه بیشتری بدهید که تولید را متوقف می‌کنند، تقاضای قابل اعتماد دارند، جایگزین دشوار هستند یا تأثیر قابل توجهی بر مشتریان دارند. محصولات کم‌ارزش و قابل جایگزینی هستند ممکن است نیاز به رویکرد ساده‌تر داشته باشند.

۲. تقاضا را در دوره انتخابی اندازه‌گیری کنید. تراکنش‌های به‌طور واضح غیرعادی را حذف کنید، اما پیک‌ها و کاهش‌های عادی را که کسب‌وکار باید آماده باشد با آن‌ها در نظر بگیرید. فرض‌های استفاده شده را ثبت کنید تا دیگری بتواند محاسبه را بررسی کند.

۳. تغییرات زمان lead time تامین‌کننده را اندازه‌گیری کنید. کوتاه‌ترین، معمولی و بلندترین زمان‌های تحویل از سفارشات اخیر را ثبت کنید. تامین‌کننده‌ای که معمولاً در پنج روز تحویل می‌دهد اما گاهی دوازده روز می‌برد، ریسک تکمیل مجدد متفاوتی نسبت به تامین‌کننده‌ای ایجاد می‌کند که معمولاً هفت روز تحویل می‌دهد.

۴. سطح اولیه موجودی ایمن را تعیین کنید. تغییرات تقاضا، تغییرات تحویل، هزینه کمبود موجودی، جایگزین‌های قابل دسترس و مقدار سفارش حدی تامین‌کننده را در نظر بگیرید. محصولات با ریسک بالا معمولاً توجیه می‌کنند که از حفاظت بیشتری استفاده کنند، در حالی که محصولات قابل پیش‌بینی ممکن است نیازی به هیچ یا کمتری داشته باشند.

۵. سطح پیشنهادی را در برابر تاریخچه اخیر آزمایش کنید. بپرسید که آیا کسب‌وکار در دوره‌های پرترافیک به اندازه کافی زودتر تکمیل مجدد می‌کرد و آیا این سطح در دوره‌های آرام موجودی غیرضروری ایجاد می‌کرد. در صورت تضاد با شرایط عملیاتی شناخته‌شده، محاسبه را تنظیم کنید.

۶. تصمیم را مستند کنید و به‌طور منظم بازبینی کنید. پس از تغییرات قیمت‌گذاری بزرگ، تامین‌کنندگان جدید، راه‌اندازی محصولات، تغییرات حجم فروش یا کمبودهای مکرر، مجدد محاسبه کنید. یک حد ثابت می‌تواند ناکارآمد شود که به عنوان شرایط کسب‌وکار تغییر کند.

مدیریت استثناها

به تامین‌کنندگانی که عمر کوتاه دارند، تاریخ انقضا یا تقاضایی که به سرعت کاهش می‌یابد، به تنهایی به نقطه دوباره‌سازی تکی نباشند. این کالاها نیز به مقدار سفارش نیاز دارند که با مصرف انتظار قبل از انقضا مطابقت داشته باشد. برای محصولات فصلی، قبل از شروع فصل از حفاظت افزایش دهید و با کاهش تقاضا کاهش دهید.

وقتی موجودی به نقطه دوباره‌سازی می‌رسد، سفارشات معلق، واحدهای ذخیره‌شده و موجودی قابل استفاده را بررسی کنید. واحدهای آسیب‌دیده، قفل‌شده یا قدیمی باید به عنوان موجودی قابل استفاده در نظر نگرفته شوند. همچنین بررسی کنید که آیا محصول مرتبط می‌تواند بدون تأثیر بر نیازهای مشتری جایگزین شود.

بررسی‌های عملکردی مفید

فرکانس کمبود موجودی، خریدهای اضطراری، موجودی اضافی و سن موجودی را پیگیری کنید. اگر با نقطه دوباره‌سازی بالا کمبود موجودی ادامه دارد، مشکل ممکن است تأمین نامعتبر، شمارش‌های نادرست یا تقاضای ثبت‌نشده باشد تا اینکه موجودی کافی نباشد. اگر موجودی اضافی رشد می‌کند، فرضیات پیش‌بینی، مقدار سفارش و محصولاتی که دیگر فروخته نمی‌شوند را بررسی کنید.

هدف حفظ سطح بالاترین موجودی ممکن نیست. هدف ایجاد یک تریگر قابل دفاع است که پایداری، جریان نقدینگی و ریسک عملیاتی را متعادل کند، سپس با شواهد واقعی از تقاضا و عملکرد تحویل بهبود یابد.