كيفية تحديد نقاط إعادة الطلب لمنع نقصانات المخزون والزيادة في المخزون الزائد

نقطة إعادة الطلب هي مستوى المخزون عنده يجب أن تبدأ بتجديد منتج. تعيينها منخفضاً جداً می‌تواند منجر به نقصانات مخزون، خریدهای عجله و فروش‌های از دست رفته شود. تعيين آن بالا می‌تواند نقدینگی را در مخزونهای کند و هزینه‌های انبارداری را افزایش دهد. یک نقطة إعادة طلب مفید واقعی تقاضا واقعی، زمان تأخير المورد و عدم قطعیت در هر دو را منعکس می‌کند.

چه چیزهایی را اول محاسبه کنید

ابتدا اطلاعات تاریخی قابل اعتماد برای هر محصول را بررسی کنید. حداقل چند ماه از فروش یا مصرف را بررسی کنید، در حالی که رویدادهای غیرمعمول مانند پروژه‌های یک‌مرحله‌ای، فروش‌های تخفیلی و کمبودهای موقت تأمین را جدا کنید. اگر تقاضا بسیار فصلی باشد، دوره مشابه در سال‌های قبل را مقایسه کنید تا از میانگین سالانه ساده استفاده نکنید.

متوسط طلب روزانه را محاسبه کنید با تقسیم واحدهای فروخته یا مصروف در دوره انتخابی بر روی تعداد روزهای فروش یا عملیاتی. سپس مدت تأخير المورد را مشخص کنید، که از تاریخ قرار دادن سفارش تا زمانی که کالا برای استفاده یا فروش در دسترس باشد، اندازه‌گیری می‌شود. از تاریخچه تحویل واقعی استفاده کنید، نه فقط تخمین تأخير المورد ارائه شده توسط المورد.

یک فرمول پایه است: نقطة إعادة الطلب برابر است با متوسط طلب روزانه ضرب در متوسط مدت تأخير، به اضافه مخزون احتياطي. مخزون احتياطي مخزون اضافی است که برای جذب تغییرات تقاضا یا تحویل در نظر گرفته می‌شود. باید بر اساس خطر، نه یک درصد تصادفی تعیین شود.

۱. محصولات را بر اساس اهمیت تجارتی گروه‌بندی کنید. توجه بیشتری به مواردی که تولید را متوقف می‌کنند، تقاضای قابل اعتماد دارند، جایگزینی دشوار دارند یا تأثیر قابل توجهی بر مشتریان دارند. محصولات کم‌ارزش و به راحتی قابل جایگزینی ممکن است نیاز به رویکرد ساده‌تر داشته باشند.

۲. تقاضا را در دوره انتخابی اندازه‌گیری کنید. معاملات غیرعادی را حذف کنید، اما پیک‌ها و نوسانات عادی را که کسب‌وکار باید آماده باشد با آن‌ها مواجه باشد ثبت کنید. فرض‌های استفاده شده را ثبت کنید تا شخص دیگری بتواند محاسبه را بررسی کند.

۳. تغییر مدت تأخير المورد را اندازه‌گیری کنید. کوتاه‌ترین، معمولی و بلندترین مدت تحویل از سفارشات اخیر را ثبت کنید. الموردی که معمولاً در پنج روز تحویل می‌دهد اما گاهی دوازده روز طول می‌کشد، ریسک تأمین متفاوتی نسبت به الموردی ایجاد می‌کند که به طور مداوم در هفت روز تحویل می‌دهد.

۴. سطح اولیه مخزون احتياطي را تعیین کنید. تغییرات تقاضا، تغییرات تحویل، هزینه نقصان، جایگزین‌های موجود و حداقل کالاهای اولیه المورد را در نظر بگیرید. محصولات با خطر بالا معمولاً به حفاظت بیشتری نیاز دارند، در حالی که محصولات قابل پیش‌بینی ممکن است نیازی به هیچ یا کمتری داشته باشند.

۵. سطح پیشنهادی را در برابر تاریخچه اخیر آزمایش کنید. بپرسید آیا کسب‌وکار در دوره‌های پرتردد به اندازه کافی زودتر بازیافت می‌کرد یا آیا این سطح در دوره‌های ساکت مخزون غیرضروری ایجاد می‌کرد. محاسبه را تنظیم کنید وقتی نتیجه با شرایط عملیاتی شناخته شده در تضاد است.

۶. تصمیم را مستند کنید و به طور منظم بررسی کنید. پس از تغییرات قیمت‌گذاری بزرگ، الموردهای جدید، راه‌اندازی محصولات، تغییرات حجم فروش یا نقصانات تکراری، مجدد محاسبه کنید. یک حد ثابت می‌تواند ناکارآمد شود هنگامی که شرایط کسب‌وکار تغییر کند.

مدیریت استثناها

از تکیه صرف بر نقاط إعادة الطلب برای محصولاتی که عمر محدود دارند، تاریخ انقضا یا تقاضایی که به سرعت کاهش می‌یابد، خودداری کنید. این موارد نیز به مقدار خرید نیاز دارند که با مصرف متوقع قبل از انقضا مطابقت داشته باشد. برای محصولات فصلی، حفاظت را قبل از شروع فصل افزایش دهید و با کاهش تقاضا کاهش دهید.

وقتی مخزون به نقطة إعادة الطلب می‌رسد، سفارشات موجود، واحدهای ذخیره و مخزون قابل استفاده را بررسی کنید. واحدهای آسیب‌دیده، کنترل شده یا قدیمی باید به عنوان مخزون موجود در نظر نگرفته شوند. همچنین بررسی کنید که آیا محصول مرتبط می‌تواند بدون تأثیر بر نیازهای مشتری جایگزین شود.

بررسی‌های عملکرد مفید

تردد نقصان، خریدهای اضطراری، مخزون اضافی و عمر مخزون را ردیابی کنید. اگر با وجود نقطة إعادة الطلب بالا، نقصان ادامه دارد، مشکل ممکن است تأمین نامعتمد، شمارش‌های نادرست یا تقاضای ثبت نشده باشد نه کافی نبودن مخزون. اگر مخزون اضافی رشد کند، فرضیات پیش‌بینی شده، مقدار خرید و محصولاتی که دیگر نمی‌فروشند را بررسی کنید.

هدف حفظ سطح بالاترین ممکن مخزون نیست. هدف ایجاد یک محرک قابل دفاعی است که بین دسترسی، جریان نقدینگی و ریسک عملیاتی تعادل برقرار کند، سپس با شواهد از تقاضا واقعی و عملکرد تحویل بهبود یابد.